Paul Linse studeerde in 1987 cum laude af aan de Design Academy, waar hij ook 10 jaar heeft gedoceerd, en heeft zijn sporen inmiddels verdiend met de diversiteit van projecten die hij met zijn Amsterdamse ontwerpbureau Studio Linse op zijn naam heeft staan. Daarnaast heeft zijn enorme passie voor interieurvormgeving hem op tal van terreinen van het vakgebied gebracht. Bijvoorbeeld door het creëren van spectaculaire producties voor woontijdschriften, maar ook door het ontwerpen van textiel en meubels.
Ontgoocheld en lichtgetraumatiseerd probeer ik mezelf af te leiden en te kalmeren met redenen die ik eventueel wél zou kunnen begrijpen. Want waarom zou een normaaldenkend mens uit eigen beweging het oranje vliegtuig, waarin ik me na veel duw- en trekwerk nu bevind, betreden? Soms moet je onderkennen voor sommige dingen niet geboren te zijn. Voor mij is het wellicht een goed idee wat vaker naar 'mijn lijst' met persoonlijke kernwoorden te kijken (Privacy, Menselijkheid, Vrijheid en zo meer) en deze kort te staven aan de op dat moment zich opdringende realiteit. Deze keer zat de geniepige verleiding in de aanlokkelijke vertrektijd, weet ik nog, en lik ik nu mijn welverdiende wonden tussen de wolken op de route Berlijn - Amsterdam. Het contrast met twee weken geleden doet pijn als de stewardess ons dreigend inspecteert. Met zalvende weemoed denk ik terug aan de zachtheid waarmee mijn moeder en ik verwelkomd werden in ons hotel in Jakarta: de sentimental journey kon beginnen en de belofte smaakte zoet.
Heel wat zoeter dan de bittere pil van de uit de hand gelopen overbevolking die pas echt toesloeg in Bandung, de bloemenstad van weleer en geboorteplaats van mijn driekwart Nederlandse moeder. En ik maar volhouden dat Privacy the New Luxury zou zijn: misschien wordt het tijd Sustainability te bombarderen tot Latest Luxury on The Planet. Zitten wij nog chic te debatteren over mogelijke oplossingen om onze planeet nog nét te redden van een gewisse door onszelf zo vakkundig ingezette zelfmoord. Zie je hier zeven miljoen mensen op een kluitje een gewiekste inhaalslag doen die zijn weerga niet kent. Mensen die je het gevoel geven als één grote sprinkhanenplaag in een honderdste seconde de boel kaal te vreten en voor dood achter te laten. Kortom, de bloemen zijn verwelkt en wat gaan we eraan doen? Wie zijn de schuldigen, wie gaat er met de eer strijken?
Terug in het hotel in Jakarta staat de weldaad van de ongekende luxe in schril contrast met onze huidige westerse drang naar design dat eruitziet als kunst- en vliegwerk. Het betere plak- en knipwerk zolang het maar Lokaal, Authentiek en bovenal Uniek oogt.
En zo gaan we met de kinders naar de nieuwe oude held de Boer om een verantwoord 'Pick Your Own'-dagje te doen. Lopen we de boomgaard in om tegen betaling zelf te mogen plukken en vragen we of de melk wel van een staartloze koe komt, want dat is goed tegen allergieën, blijkt. Via een enorme omweg terug naar een nieuw verleden of oude toekomst, in ieder geval moet er toch een tijd geweest zijn waar dit niet trendy en hip, maar gewoon het dagelijks leven was.
Gelukkig maar, we waren al ver genoeg afgedreven van wat ooit echt was en er waarachtig toedeed. En als kloeke vechter tegen zelfverheerlijking en verdraaiing van de harde levensfeiten op Facebook en onnodig getwitter van veelal nauwelijks interessante types, no offense, juig ik wat bezinning en verdieping van harte toe. Het betekent ook een welkome professionele herbezinning en verhitte discussies op mijn werkvloer. Want wat te doen als een kippenhok meer inspiratie geeft dan het laatste funky hotel in Beiroet of de coolste loungebar in Shanghai?
En ik mag weer schetsen, ambachtelijk met de hand, want dat geeft leven en ruimte. Het laat de verbeelding spreken en nodigt uit, persoonlijk en kwetsbaar. Net als toen. Net als nu, net als straks.